Νοσταλγώ τις εποχές που οι σούπερ ήρωες ήταν και σούπερ και ήρωες και που σε κάθε περίπτωση τα πράγματα στις ταινίες ήταν απλά: ο καλός, ο κακός, πλακώνονται στο ξύλο, νικάει ο καλός κι όλοι ευτυχισμένοι πάμε για ύπνο. Τώρα δεν ξέρω πως την έχει δει το Χόλυγουντ κι ο κάθε σκηνοθέτης και πρέπει να τρώμε στην μάπα τα υπαρξιακά του Spiderman, τα ψυχολογικά του Superman, τα αδιέξοδα του Batman, τις ευαισθησίες των X-Men, τις υστερίες της Catwoman και πάει λέγοντας. Άμα θέλει ο… [Διαβάστε το υπόλοιπο του άρθρου στο blog του (183 λέξεις)]

Post από το blog βαρόμετρο